ลูกพิม : กำลังใจ

 "งั้น ออกมาเลี้ยงลูกเองซะเลยดีมั้ย"
"ทีหลัง จะให้นมลูกน่ะ ก็ออกมาให้ข้างนอก อย่าไปให้ตรงที่นอน
เนี่ย ... ลูกโดนมดกัด เพราะเหม็นคาวนม เลิกให้เหอะ นมแม่น่ะ"

"ทำไม ทำกับลูกหยาบ ๆ แบบนี้น่ะ"
"มานี่ เอาไปให้พี่เลี้ยงให้นม เดี๋ยวพอเธอไปทำงาน เค้าจะได้ไม่ร้องหา"

"เสียงดังแค่นี้ ยัยพิม ไม่ตื่นหรอก ดีแล้วได้ยินเสียงดัง ๆ ไว้จะได้ชิน"

...........................
หลายวันที่ผ่านมา เหมือนผีเตะซ้ำไงไม่รู้
โดนคนนู้นบ่น คนนี่ กระแทก
ทั้งที่ Office และที่บ้าน

มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตฉันเนี่ย
ฉันเลือกใช่มั้ย
.....................
ถึงลูกพิมของแม่

สิ่งเดียวที่ทำให้แม่มีกำลังใจที่จะอยู่ทุกวันนี้ ก็คือลูก
แม่รู้ว่า ทุกคนหวังดีและรักลูกทุกคน

แต่...ทำไมต้องกดดัน และ พูดจาแบบนี้
มันบั่นทอนไงไม่รู้
.............
ความอดทนของแม่ ก็อยู่ที่ลูกอย่างเดียว
บางทีแม่ก็อยากจะไปให้พ้น ๆ
ใครจะเลี้ยงหนูแบบไหน แม่ไม่สนใจแล้ว
แต่...แม่ก็อดไม่ได้
ก็ลูกเป็นเลือดเนื้อของแม่ แม่อุ้มชูหนูมาตั้ง 9 เดือน
แม่จะไม่มีสิทธิ ที่จะคิดว่าควรจะเลี้ยงดูลูกอย่างไรเลยหรือ

บางทีแม่ก็รอเวลา ให้ถึงวันหยุด
ได้อยู่กอดลูก อุ้มลูก
แต่ต้องมาเจออาการของคนบางคน
ทำให้แม่รู้สึกอยากจะแยกออกมาอยู่กับลูกตามลำพัง

หรืออีกนัยอยากจะหนีไปพ้น ๆ

รู้มั้ย ?? ทุกครั้งขณะที่แม่อุ้มลูกอยู่
และมีคนมาแย่งลูกไปอุ้มจากมือแม่

หัวใจของแม่แทบจะขาดใจ
เหมือนมีใครมากระชากหัวใจแม่ไป

เมื่อไหร่ แม่จะมีแรงพอที่หยุดการกระทำแบบนี้นะ
...................
กันลืม

ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ไม่เป็นอะไรมาก
เพียงแค่รู้สึกแย่ เท่านั้น
อยากจะเขียนมากกว่านี้
อยากระบายให้มากกว่านี้

แต่น้ำตาน่ะ มันไหลมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว
มันอ่อนแอเกินไป

เรายังมีลูกพิม เป็นกำลังใจ
เป็นทั้งหมดของหัวใจ
บอกตัวเองให้ใจเย็นและสู้ ๆ

.........................
กะว่าจะเล่าเรื่อง พ่อของลูกพิม
ว่าตอนนี้ ความสัมพันธ์ของพ่อลูกคู่นี้
ก้าวหน้า ถึงขนาด ยอมให้อุ้มกินนมแล้ว
ไว้ดีขึ้น จะมาเล่าให้ฟัง