ตามธรรมเนียมก็ต้องสวัสดีปีใหม่ เพื่อน ๆ น้อง ๆ ทุกคนนะจ๊ะ
มีความสุข รวย รวย รวย  สุขภาพกายและใจแข็งแรง
^__^

 

31 ธันวาคม 2549

วันสุดท้ายของปี เราสามหน่วย ไม่ได้ออกไปไหนค่ะ
อยู่บ้าน แต่อยู่ได้ไม่นาน บ้านมันร้อนนนนน
เลยออกไปเซ็นทรัลรามอินทรา
(ซึ่งเมื่อไหร่จะปรับปรุงเสร็จค่ะ)

ผลัดกันกินผลัดกันอุ้มเช่นเคย
พิพิมไม่ยอมนั่งรถเข็นนิ่ง ๆ เลยค่ะ

 

สักพักก็ไปดูของจิปาถะให้พิพิม ไม่ค่อยได้อะไรเท่าไหร่
ลงไป Top ไปซื้อหมูบด กับวุ้นเส้น
คุณเพื่อนหยกจะทำยำวุ้นเส้นให้กิน

กลับมาถึงบ้านลูกสาวก็งอแงอย่างแรง
อาจจะเป็นเพราะกลัวพี่อาร์ท หรืออย่างไรไม่แน่ใจ
* เอ๊ะ หรือเพราะพี่อาร์ทหน้าแปลก เอิ๊ก...

-*-

ตอนที่กล่อมลูกสาวอยู่
ก็ได้ยินข่าววางระเบิด
น่ากลัวมากก โทรหาใครไม่ติด เพราะบ้านญาติอยู่แถวซีคอน
ตายห่าน... มีสำโรงด้วย
โทรหานังหยกก็ไม่รับ
โทรๆๆๆๆๆๆๆ

“+++อยู่บนมอเตอร์ไซค์จะถึงบ้านมรึงแล้วเนี่ย”

 

 

ซักพักคุณเพื่อนหยกก็มา
พิพิมตื่นมารับแขกแบบ งอแงสุด ๆ ไม่เอาอะไรซักอย่าง
จะให้พ่ออุ้มอย่างเดียว   Y_Y

 

 
ต้มแซ่บ ฝีมือคุณสามี หน้าตาดีแถมอร่อยด้วย

 

ซักพักก็หลับ คราวนี้ยาว นังแม่ได้นั่งจิบไวน์ชิว ๆ
ปีกว่า ไม่ได้แตะของมึนเมาเล้ยยยย

 

ไม่ได้ถ่ายรูปมาก มันแบบคิดแต่เรื่องระเบิด
คนแมร่งชั่วจริง ๆ เลว ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่ามัน

นับถอยหลัง สวัสดีปีใหม่กันเสร็จก็อาบน้ำนอน
จุ๊บๆ คุณสามี อวยพรให้รวย ๆ การงานมั่นคง โบนัสเยอะ ๆ
แฮ่ๆๆ

* แอบเซ็งนิด ๆ เตรียม เมนูมากมาย แต่พี่อาร์ทแมร่งเสือกซื้อกับข้าวและอาหารมาอีก ทั้ง ๆ ที่บอกว่าไม่ต้องซื้อ ของที่เราแบบออกไปซื้อและเตรียมเอาไว้ เลยต้องเก็บไม่ได้ทำ มันซื้อมาเลี้ยงใครว่ะ
ซื้อข้าวผัดปูมา 6 กล่อง กระเพาะปลาอีก 5 ถุง
ลูกชุบ และอื่น ๆ อีกมากกกก

เสียดายของ ช่วงนี้ยิ่งงก ๆ อยู่ด้วย

 

1 มกราคม 2550

ตื่นมาใส่บาตร เป็นงานบุญของซอยบ้าน
* คนเยอะมากเป็นประวัติการณ์

 

 

ลูกสาว เริงร่าเช่นเคย

 

 

วันนี้ไปไหนกันดี

สาวมีชวนไป บองมาเช่
ไม่เคยไป.....อยู่ตรงวัดเสมียนนารี

 

 

ดูเงียบ ๆ เพราะหลายร้านหยุดปีใหม่

ที่สำคัญอาหารไม่อร่อยอย่างแรงค่ะ

* ใครไปแล้วอร่อยอย่าว่ากัน

 

ได้กระเป๋ามา 1 ใบ แค่นั้นจริงๆ
กลับมาถึงก็ต้องมานั่งเก็บของเก่ากิน
*ที่อีพี่อาร์ทมันซื้อมา

เซ็งแต่ต้องกิน ไม่อยากทิ้งเสียดาย
อยากเริ่มนิสัยใหม่ด้วย กินทิ้งกินขว้างไม่ไหวแล้ว

 

เอ๊ะ พรุ่งนี้หยุดวันสุดท้ายแล้วหรือนี่

 

2 มกราคม 2550

 

สรุปว่า หยุดปีใหม่ คุณลูกตื่นสายทุกวัน
อาจจะเป็นเพราะตื่นแล้วเห็นแม่กับพ่อนอนอยู่ก็เลยนอนต่อ

    

ทำธุระตอนเช้ากันได้ซักพัก
ก็หาเรื่องออก ไปซื้อต้นไม้ไปให้ของขวัญปีใหม่ให้เจ้านาย
กับพี่ ๆ ที่ Office

ไปบางบัวทองกัน
ซื้อต้นไม้เสร็จ ก็ไปต่อที่ โรบินสันรัตนาธิเบศน์ ไป Homework
ไปซื้อของจิปาถะ ทำสายโทรศัพท์ เชื่อมอีก 1 จุด

แวะกินโออิชิราเม็ง

ลูกสาวซนอย่างแรงค่ะ

   

 

ไม่อยู่นิ่งงงง ให้พ่ออุ้มตลอด อ้อนพ่อมากกกก

จนแม่ชักน้อยใจ

 

 

พาเราอุ้มอยู่ก็ร้องจะให้พ่ออุ้ม

พอพ่ออุ้มปุ๊บ หันมามองเราเหมือนจะดูว่าเราจะว่าไง

เราก็แกล้งทำงอน ๆ บอกว่า “เออ ... แม่มันหมาหัวเน่า”
พอเราพูดจบ เค้าก็จะยิ้ม ๆ แล้วทิ้งตัวมาหาเรา

 

แต่อยู่กับแม่ได้แป๊บ ก็หาพ่ออีกล่ะ
แล้วก็ยิ้มอีกแหล่ะ

หมั่นไส้จริง ๆ

เดินไปได้พัก ๆ ก็หลับ
แวะซื้อตุ๊กตาล้มลุกอันเล็ก พิพิมชอบใหญ่
ซื้อ กล่องดินสอให้เด็กแถวบ้าน

 

กลับมาถึงก็อาบน้ำ
ห้าโมงครึ่งก็หลับยาวววเลย สงสัยจะเหนื่อย

    

    

 

* ตอนนี้ สองทุ่มครึ่งแล้วก็ยังไม่ตื่น

........................

กันลืม

 

* ขณะกำลังใส่เสื้อผ้าให้พิพิมหลังอาบน้ำเสร็จ
ช่วยกันสองคนกับแม่สามี
พิพิม พลิกไปพลิกมา ต้องรีบจัดการอย่างารวดเร็ว
ไม่งั้น จะเบื่อและร้องไม่ยอม

 

และตอนที่พลิกนั่นเอง พิพิมยกตัวขึ้น
ตั้งแต่เอวขึ้นมา (อืม..เหมือนกิ้งก่าอะคะ)
นานมากกก ดิฉันอึ้งค่ะ สะกิดให้แม่สามีดู  
สองคนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่อึ้ง

คุณลูกเห็นเงียบมั่งเลยหันมาดู
ทั้ง ๆ ที่ยกตัวอยู่ แล้วยิ้มมมมมหวานมากกก

โอยยย ดิฉันอยากจะบ้าตาย

 

ยังไม่จบแค่นั้นค่ะ

สักพักก็ใส่ผ้าอ้อม
และแล้ว....พิพิก็ยกตัวขึ้นอีก คราวนี้ ยกก้นโด่งขึ้นมาเลยค่ะ

แบบนี้คืออีกไม่นาน...จะเริ่มคลานชิมิค่ะ

 

แต่ทำไมเด็กแถวบ้าน อายุเท่าพิม (แฮ่ๆๆ อดเปรียบไม่ได้)
เค้าตัวเล็กว่า

แต่นั่งและจับยืนมั่นคงได้แล้วอะคะ

อืม...พิพิมนี่ช้าหรือเปล่า ??

 

* ขอบคุณคุกกี้นะจ๊ะเล็ก แอบงงเล็กน้อยว่าใครส่งมาให้
อยากจะคุยมากกว่านี้ แต่เกรงใจเล็กเหมือนกัน
กลัวว่าต้องเลี้ยงอายะอยู่ เซอร์ไพรสมากกก
ลูกบอลจะส่งให้พรุ่งนี้นะจ๊ะ

 

* น้องแหม่ม ขอบคุณสำหรับการ์ด เท่ห์ดี พี่ชอบ

* ขอบคุณทุก ๆ คำอวยพร นะจ๊ะ 

 

* พรุ่งนี้ ทำงานล่ะ ต้องไปเจอกับอะไรบ้างเนี่ย เฮ้อ...